Hij is afgebeeld op de plek waar hij zich zeer op zijn gemak voelde: in zijn favoriete stoel, met een van zijn honden op schoot. 

Als hondenfokker speelde de band met zijn dieren een belangrijke rol in zijn leven. Die verbondenheid komt op een vanzelfsprekende manier terug in het schilderij. Terwijl hij het hondje voorzichtig vasthoudt, ligt het ontspannen tegen hem aan, met een knuffeltje tussen zijn pootjes. Details versterken het gevoel van geborgenheid en vertrouwen.

Zijn blik op het hondje en het vermogen om volledig tevreden in het moment te zijn, vormen de kern van dit portret. De uitwerking en de compositie laten de meeste aandacht uitgaan naar die stille aanwezigheid.

Dit schilderij is gemaakt in 2026, bijna een jaar na zijn overlijden in de zomer van 2025. Het is bedoeld om een herinnering levend te houden aan wie en hoe hij was: een vriendelijke, rustige man die geluk vond in de eenvoudige momenten, omringd door de mensen en dieren die hem dierbaar waren.